Wat doe je eigenlijk samen als je zo goed bevriend bent? Voor Mona en Annemarie is die vraag bijna lastig te beantwoorden. “Wat doe je samen met je zus?”, zegt Annemarie. “Een beetje gekke vraag bijna. Wij zijn gewoon samen.”
Dat ze elkaar ooit als onbekenden ontmoetten tijdens het matchingsfeest van Buddy to Buddy in de Grote Kerk, is inmiddels bijna moeilijk voor te stellen. Wat begon als een buddycontact groeide uit tot een hechte vriendschap. Inmiddels zijn ze onderdeel geworden van elkaars leven en familie.
Waar moeten we het over hebben?
Tijdens het matchingsfeest werd Mona als eerste naar voren geroepen om haar buddy te vinden. Haar match zou hetzelfde armbandje dragen. Mona keek tussen de aanwezigen en vond Annemarie.
“In mijn hoofd dacht ik: oké, wat moet ik nu tegen haar zeggen? Hoe kan ik contact met haar maken?”, vertelt Mona.
Ook Annemarie vond het spannend. Ze had zich pas een paar dagen daarvoor aangemeld, nadat een vriendin haar op Buddy to Buddy had gewezen. “Nou ja, goed, kletsen kan ik toch wel. Dus ik ga wel zien wat het wordt.”
Het gesprek kwam al snel op gang. Ze praatten over eten, de Iraanse en Nederlandse cultuur en het weer. En toen er werd gedanst, ontdekten ze meteen een eerste overeenkomst. “We pakten elkaars handen vast en dansten”, vertelt Mona. “Zij zei: ‘Ik hou echt van dansen.’ Ik zei: ‘Ik ook.’”
Veel meer hetzelfde dan gedacht
Daar bleef het niet bij. “Heel veel dingen hetzelfde”, zegt Annemarie. “Hobby’s, maar ook gewoon hele specifieke dingen.”
Ook Mona ontdekte steeds meer overeenkomsten. “Ik dacht dat Europeanen echt anders waren dan Iraniërs. Maar nu denk ik bijvoorbeeld: Oh mijn god, Annemarie denkt hierover net als ik. Dat is bijzonder.”
Zelfs in hoe moeders met hun kinderen omgaan, vond ze herkenning. Mona dacht dat Nederlandse moeders zich minder zorgen maakten dan Iraanse moeders. “Ik dacht dat ze hier wat rustiger waren, maar toen ik het zag dacht ik: nee. Dezelfde moedervibe.”
Van elkaars wereld leren
Meer leren over de Nederlandse cultuur was voor Mona een belangrijke reden om mee te doen aan Buddy to Buddy. “Ik wilde meer weten over de Nederlandse cultuur, over de taal, hoe mensen denken en hoe ze zich gedragen.”
Via Annemarie leert ze Nederlandse gewoontes kennen. Andersom leert Annemarie via Mona meer over Iran, haar cultuur, religie en familie. “Een andere kijk op de wereld”.
Een echte nee of een misschien-nee?
De verschillen tussen hun culturen zorgen soms ook voor grappige momenten. Zo kreeg Mona eens een snoepje aangeboden en antwoordde ze beleefd: “Nee, dank je.” Vervolgens verdwenen de snoepjes weer.
Mona legt uit dat in Iran zo’n eerste ‘nee’ uit beleefdheid worden gezegd en wordt iets daarna nogmaals aangeboden. Annemarie: “Als we nee zeggen, is het nee.”
Inmiddels wordt bij Mona voor de zekerheid nog even doorgevraagd of haar nee ook écht nee betekent.
Er zijn voor elkaar
Hun hechte band zit niet alleen in de leuke momenten. Toen Mona zich tijdens de bombardementen in Iran grote zorgen maakte om haar familie, was Annemarie er voor haar.
Tegelijkertijd was Annemarie onder de indruk van de manier waarop Mona’s moeder met die situatie omging. Ze hoorde van Mona hoe haar moeder redeneerde: vallen de bommen naast ons, dan raken ze ons niet. Vallen ze op ons, dan kunnen we daar niets meer aan veranderen.
“Het zet dingen voor mij meer in perspectief”, vertelt Annemarie. “Dat iemand zo kan denken in zo’n situatie.”
Voor Mona was die periode zwaar. Samen met Annemarie ging ze naar buiten om te schreeuwen en adem te halen. Ze dronken liters thee en aten samen. “Het is heel bijzonder voor mij dat wanneer je niet dezelfde emoties hebt, je iemand wel begrijpt en ondersteunt.”
‘Ze is echt mijn familie’
Inmiddels kent ook Mona’s familie in Iran Annemarie. Haar moeder vraagt tijdens gesprekken hoe het met haar gaat, wat ze hebben gedaan en waar ze zijn geweest. Mona vertelt dat haar moeder dankbaar is voor de mensen die zij om zich heen heeft.
Ook de kleine dingen betekenen veel. Annemarie onthoudt wat Mona haar vertelt en komt daar later soms op terug met een cadeautje. “Ze onthoudt het”, zegt Mona.
Voor Mona is Annemarie dan ook veel meer dan een vriendin geworden. “Als er iets met haar gebeurt, voelt het alsof het met mij gebeurt.”
“Annemarie is echt onderdeel van mijn leven. Ze is als mijn moeder, mijn zus. Ze is niet zomaar een vriendin. Ze is echt mijn familie.”
Een droom voor later
Mona heeft nog een bijzondere wens: samen met Annemarie naar Iran. “Ik droom ervan om op een dag met Annemarie naar Iran te gaan en haar het echte Iran te laten zien.”
Ze hebben eerder plannen gehad om samen te gaan, maar besloten de reis uit te stellen. Of en wanneer het ervan komt, weten ze niet. De wens is er nog steeds.
Je ziet wat ervan kan komen
Dat hun buddycontact zo zou uitgroeien, konden Mona en Annemarie tijdens die eerste ontmoeting in de Grote Kerk niet weten. Tegelijkertijd benadrukt Annemarie dat een buddycontact niet per se een vriendschap voor het leven hoeft te worden.
“Wij hebben natuurlijk een heel langdurig verhaal. Het kan ook gewoon een investering zijn van drie, vier maanden.”
En wat er daarna ontstaat? “Je ziet wat ervan kan komen.”
