Toen Henk en Hetty tijdens het matchingsfeest van Buddy to Buddy Apeldoorn de Grote Kerk binnenliepen, viel Henk’s oog direct op Mahdokht en haar dochter Adelia. Henk glimlacht als hij eraan terugdenkt. “Ik zag Mahdokht en haar dochter binnenkomen en dacht meteen: stel nou toch dat dat onze match is. Waarom weet ik eigenlijk niet. Er kwamen zoveel mensen binnen, maar uiteindelijk bleek dat ook zo te zijn.”

Tijdens de kennismaking dansten de nieuwe buddy’s samen de traditionele dabke en pakten ze elkaars hand vast. “Dat was zo bijzonder”, vertelt Hetty. Ze wordt er nog steeds emotioneel van. Henk vult aan: “Toen we naar huis fietsten, zeiden we allebei: dit voelt zó goed.”

Ook voor Mahdokht voelde de eerste ontmoeting bijzonder. Zij en haar man Farshad spraken op dat moment vooral Engels en vonden het spannend om Nederlands te spreken. Toch nodigden ze Henk en Hetty al snel uit bij hen thuis. “We praatten over mijn situatie en over Kerst.  Daarna nodigden Henk en Hetty ons weer uit.” Vanaf dat moment voelden ze zich niet meer alleen.

Wegwijs in Nederland

Toen Mahdokht en Farshad Buddy to Buddy leerden kennen, woonden ze nog maar een paar jaar in Nederland. Voor Mahdokht betekende de match veel meer dan alleen de taal oefenen.

“Henk en Hetty zijn een grote kans voor ons geweest”, vertelt ze. “Voor de Nederlandse cultuur, voor de taal en voor onze toekomst.” Ook haar familie in Iran kent Henk en Hetty inmiddels: als haar moeder of schoonmoeder videobelt, zeggen ze ook weleens gedag tegen hen.

Een helpende hand én veel meer

Voor Henk begon Buddy to Buddy heel praktisch. Toen de organisatie net was gestart in Apeldoorn hielp hij met klussen. “Jorien (lid van de stuurgroep van Buddy to Buddy Apeldoorn) vroeg of ik kon schilderen, timmeren, verhuizen of andere praktische dingen kon doen.”

Later vroeg Jorien of Henk en Hetty zelf buddy zouden worden. Hetty was eerder al buddy geweest van een andere vrouw en wilde dat graag nog een keer doen. Dit keer werden ze gekoppeld aan een gezin: Mahdokht, Farshad en hun dochter Adelia.

“Wij wilden vooral een helpende hand bieden”, vertelt Henk. “Mensen een beetje wegwijs maken in Nederland.” Maar al snel bleek dat het veel verder ging dan dat. “Het is een verrijking van je leven”, zegt Hetty. “Je leert op een andere manier kijken naar het leven.”

“Je ziet hoeveel zij hebben achtergelaten. Hun ouders en de rest van hun familie wonen nog in Iran. En dus dan hoop je door hun te steunen daarin met allerlei andere, met praktische zaken, maar ook met gezellige dingen. Met fijne dingen. Dat je ja dan een beetje dat dit verdriet wat zij hebben kan wegnemen of verminderen..”

Een kijkje in elkaars wereld

Wat de vier het mooiste vinden aan hun vriendschap, is dat ze elkaar meenemen in hun eigen wereld. Henk en Hetty worden uitgenodigd voor Iraanse feestdagen. Mahdokht en Farshad vertellen over hun tradities, leggen alles uit en ontvangen hen met een prachtig gedekte tafel. “Dat is zo bijzonder”, vertelt Hetty. “De gastvrijheid die zij uitstralen is heel mooi.”

Andersom maken Mahdokht en Farshad kennis met typisch Nederlandse gewoontes. Een pan erwtensoep, een verjaardag met taart, een wandeling door Apeldoorn of een bezoek aan de kinderboerderij. “De kinderboerderij kenden ze helemaal niet”, vertelt Hetty lachend. “Dat vond Adelia geweldig.”Ook een stadswandeling, CODA, samen koffie drinken en gewoon bij elkaar op bezoek gaan horen inmiddels bij hun leven. Alledaagse dingen die je doet met familie: “Verjaardagen, feestjes, barbecueën.”

Tijdens het gesprek valt één woord steeds opnieuw: verrijking. Niet omdat de één de ander helpt, maar omdat iedereen iets ontvangt. Henk en Hetty leren een nieuwe cultuur kennen. Mahdokht en Farshad leren Nederland kennen door de ogen van een Nederlands gezin. “Het voelt niet vreemd”, zegt Hetty. “Het gaat heel natuurlijk.” 

Bonusopa en bonusoma

De band beperkt zich allang niet meer tot de volwassenen. Mahdokht vertelt dat dochter Adelia Henk en Hetty inmiddels ziet als haar Nederlandse opa en oma. “Soms zegt ze: ‘Mama, ik mis Henk en Hetty.'” Adelia speelt graag in hun tuin, leest boekjes en doet spelletjes met hen. Hetty vertelt dat Mahdokht het weleens zo noemt: een soort opa- en omafunctie. Henk lacht: “Bonusopa.” Daarna vult hij aan: “Voor ons een bonus, maar ook voor haar is dat echt heel fijn, denk ik.”

Altijd een appje verwijderd

In de loop der jaren zijn Henk en Hetty een vast aanspreekpunt geworden voor het gezin. Als Mahdokht ergens tegenaan loopt, stuurt ze een berichtje. Over een fiets, een autovraag, Nederlandse formulieren of de taal. Hetty hielp haar met de Nederlandse les en gaf haar stapels kinderboeken om samen te oefenen. “Als we een probleem hebben”, vertelt Mahdokht, “dan sturen we Henk en Hetty een bericht. Ze helpen altijd.” Die betrokkenheid gaat inmiddels vanzelf.

Het gezin dacht een tijd na over verhuizen naar een andere stad. “Maar wij wilden niet weg”, vertelt Mahdokht. “We hebben Henk en Hetty hier. We hebben Nederlandse vrienden in Apeldoorn. Daarom besloten we te blijven.”

Een blik vooruit

De toekomst zit voor de vier niet in grote plannen. Een kop koffie. Een picknick in de zomer. Een verjaardag. Samen in de tuin zitten. “Het hoeft niet spectaculair te zijn”, zegt Henk. “Het zit juist in de kleine dingen.”

Mahdokht droomt nog wel van één groot moment. Ze wil een groot feest organiseren. “Voor mijn Nederlandse vrienden”, vertelt ze glimlachend. “Om dankjewel te zeggen. Dankjewel Nederland. Dankjewel aan de mensen in Nederland.” Henk en Hetty kijken haar glimlachend aan. “We hopen nog heel lang van jullie te kunnen genieten.”