Je weg vinden in een nieuw land is voor veel vluchtelingen, zoals Karen uit Ecuador, een spannende uitdaging. Er is hulp beschikbaar voor het leren van de taal en het halen van je rijbewijs, maar hoe creëer je een echte connectie met een land en de inwoners? Buddy to Buddy Deventer koppelde Karen aan Leontien. Zij biedt haar geen hulpverlening, maar een gelijkwaardige vriendschap.
Buddy to Buddy koppelt nieuwkomers die moesten vluchten uit hun land van herkomst aan Deventenaren, op basis van gemeenschappelijke interesses en gelijkwaardigheid. Tijdens het traject van drieënhalve maand spreek je wekelijks met elkaar af voor koffie, een theatervoorstelling of gewoon een goed gesprek. In 2024 deden Leontien en Karen mee aan het buddytraject, sindsdien hebben de twee een hechte vriendschap opgebouwd. Meer weten over het traject? Kom naar de informatieavond op woensdag 18 maart.
De eerste ontmoeting
De dag dat Leontien en Karen elkaar ontmoetten, was voor hen allebei spannend. Leontien vertelt: “Je vult online een vragenlijst in en leert op de informatieavond alles over het traject. Wanneer je gematcht bent, krijg je een uitnodiging voor het matchingsfeest. Alle buddy’s leren elkaar daar in een grote groep kennen. Daar wordt een spelletje van gemaakt, je weet als je binnenkomt nog niet wie jouw buddy is. Ik keek rond tussen alle mensen en zag Karen staan. Zij zal vast mijn match zijn, dacht ik, en ik ging naast haar staan. Het voelde meteen vertrouwd.”
Een goede match
Leontien heeft tijdens een tussentijdse check-in van het buddytraject aan de organisatie gevraagd hoe de match tussen haar en Karen gemaakt was. “Ze vonden dat we dezelfde energie uitstraalden en dacht dat dat voor een klik zou zorgen”, vertelt ze. “Op mijn aanmelding had ik gezet dat ik het traject aan wilde gaan om een levensles aan mijn kinderen te kunnen meegeven. Ik denk dat dat ook heeft meegespeeld.”
“Ik heb ook een gezin, en ik wilde graag met een vrouw gematcht worden”, gaat Karen verder. “We hebben ook veel dezelfde interesses. Ik houd heel erg van schrijven, bijvoorbeeld. En we hebben allebei een hekel aan sport”, zegt ze lachend. “Je kon op het aanmeldingsformulier heel specifiek aangeven wat je zocht in een match.”
Samen tijd doorbrengen
Tijdens het buddytraject van drieënhalve maand hebben Leontien en Karen elkaar wekelijks gezien. “We begonnen gewoon met een koffie op de markt”, vertelt Leontien. “We zijn bij elkaar thuis geweest en hebben elkaars gezin leren kennen. We zijn ook eens met beide gezinnen op stap geweest naar Burgers’ Zoo, en we hebben lekker wijntjes gedronken aan de IJssel.”
“Ik heb Karens dochter ook een keer geholpen met studeren voor haar Nederlands examen, daar maakte ik Karen ook weer blij mee. Zolang je je openstelt voor elkaar, kunnen uit dat soort kleine momenten hele mooie dingen ontstaan.”
De waarde van vriendschap
“Wanneer er over integratie wordt gesproken, gaat het bijna altijd over taal, cursussen en aanpassing”, vertelt Karen. “Ik geloofde lang dat het moment waarop ik het Nederlands moeiteloos zou begrijpen, het moment zou zijn waarop ik me echt onderdeel zou voelen. Nu denk ik daar anders over. Je kunt de regels leren, de gewoontes begrijpen, en toch het gevoel hebben dat je slechts op bezoek bent. Echte integratie begon voor mij hier: het gevoel dat iemand je ziet zonder labels.”
“Vanaf de eerste koffie was er iets vanzelfsprekends: een rustige energie, een vergelijkbare manier van praten over wat we belangrijk vinden. Een eenvoudige, maar diepe verbondenheid. Wanneer je ver weg bent van je familie, krijgt elk gebaar een andere betekenis. Een kop koffie is niet zomaar een kop koffie. Het is een stille manier om te zeggen: hier is plek voor jou. Bij Leo voelde ik me nooit ‘degene die ondersteuning nodig heeft’. Ik voelde me een vriendin. En dat verandert alles.”
“Tijdens mijn asielprocedure stond mijn leven stil. Het wachten op een antwoord is een emotionele tijd. Je leeft met een onzichtbare koffer die altijd klaarstaat. Leo maakte mijn situatie niet tot middelpunt van elk gesprek. Ze bood iets veel waardevollers: normaliteit. Een koffie. Een gesprek over de kinderen. Samen lachen. Ze was er gewoon. En wanneer je leven vol onzekerheid is, is dat een onschatbaar geschenk. Toen mijn familie en ik uiteindelijk asiel kregen, organiseerde Leo een samenkomst met onze dierbaarste vrienden. We vierden de stabiliteit. Het was haar manier om te zeggen: deze plek is ook van jou.”
Leren van elkaar
Het buddytraject is voor Leontien en Karen al lang achter de rug, maar de band blijft. “Mijn vriendschap met Karen is het gouden randje om mijn leven”, vertelt Leontien. “Het heeft me doen beseffen hoeveel impact je geboorteplek heeft op je leven, en me extra dankbaarheid gegeven voor de veiligheid waarin ik leef.”
“Ik leer veel van Leontiens positiviteit”, vertelt Karen. “Zij heeft overal iets goeds over te zeggen. Ze kan ook heel emotioneel zijn, dat vind ik heel mooi. De eerste keer dat ik haar zag huilen schrok ik een beetje, maar emotioneel zijn is juist heel mooi en natuurlijk, heel echt.”
Word ook buddy
Leontien: “Als mens red je het niet in je eentje, we hebben elkaar nodig. Je kan er zijn voor een ander. Dat kost niet veel tijd of moeite, maar het levert voor jullie allebei veel moois op. Karen en ik gaan nog regelmatig naar bijeenkomsten van Buddy to Buddy Deventer om ons verhaal te vertellen. We horen ook elke keer weer mooie verhalen van anderen. Dat geeft mij veel energie.”
Wil jij er graag zijn voor een ander en een nieuwe vriendschap vinden in Deventer? Begin april start er een nieuwe ronde waarvoor je je nu nog kunt opgeven. Er is een lange wachtlijst met nieuwkomers die graag een Deventerse buddy willen, dus je bent meer dan welkom. Na je aanmelding word je gebeld voor een persoonlijke, telefonische intake en kun je al je vragen stellen.
