Toen Misbah net in Nederland aankwam en in het azc in Apeldoorn verbleef, zat ze vaak alleen op een bankje. “Ik kende hier niemand,” vertelt ze. “Op een dag kwam er iemand van het COA naar me toe. Ze vroeg hoe het met me ging en vertelde over Buddy to Buddy Apeldoorn.” Het idee sprak haar meteen aan en ze besloot zich aan te melden.
Niet veel later werd ze gekoppeld aan Marinke tijdens een mini-matching bij ACEC, bij het evenement Healing Hands for Women. “Het eerste wat we moesten doen was elkaars handen vasthouden terwijl we elkaar nog maar net kenden,” vertelt Marinke lachend. “Het was een gezellige, ontspannen avond. Er was direct een klik.” Misbah knikt: “Ik was zó blij. We hebben dezelfde interesses, zelfs bijna dezelfde verjaardag. Zij 6 september, ik 7 september. Twee Maagden!”
Marinke meldde zich aan bij Buddy to Buddy nadat ze met pensioen ging. “Ik dacht: wat zal ik eens gaan doen? Het leek me mooi om iemand te helpen. Dat we ook echt zo’n klik hebben, is heel bijzonder.”
Leeftijd maakt geen verschil
Vooraf dacht Misbah dat ze misschien gekoppeld zou worden aan iemand van haar eigen leeftijd. “Toen ik hoorde dat ze ouder was, dacht ik even: misschien is er een groot leeftijdsverschil. Maar toen ik haar ontmoette voelde het meteen goed. We hebben dezelfde interesses. Ze is echt meer dan mijn beste vriend.”
Marinke ervaart het op haar manier: “Ze voelt als een heel nabij familielid.”
Samen koken, wandelen en ontdekken
Sinds hun match zien ze elkaar elke week. Ze koken samen, vooral Pakistaanse gerechten, wandelen in het bos en ontdekken Apeldoorn. “In het begin kende ik hier niets,” vertelt Misbah. “Ze liet me de markten zien en waar je wat kunt vinden.”
Het contact gaat verder dan samen leuke dingen doen. “Ze checkt hoe het met me gaat,” zegt Misbah. “Ik heb hier geen familie. Ik ben helemaal alleen. Dan is het heel bijzonder dat iemand echt om je geeft.” Als er problemen zijn in het Azc, bijvoorbeeld met een kamergenoot, deelt ze dat met Marinke. “Sommige dingen kun je niet met iedereen bespreken. Zij geeft me altijd goed advies.”
Leren van elkaar
Wat hen verbindt zijn niet alleen interesses, maar ook de gesprekken over cultuur en levenservaring. “Ik leer van haar hoe ze voor zichzelf zorgt,” vertelt Misbah. “Ze wandelt elke dag, eet gezond. In Pakistan zie je dat minder. Hier zie ik oudere mensen fietsen en joggen. Dat inspireert me.” Zelf fietst Misbah inmiddels ook graag. “Hier voelt het vrij.”
Voor Marinke zijn de gesprekken minstens zo leerzaam. “We praten veel over Pakistan en over haar familie. Maar ook over hoe het is om te leven in het Azc. Ik wist niet dat je met meerdere mensen één kamer deelt en maar één klein kastje hebt voor je spullen. Er wordt vaak negatief over gesproken, maar we weten niet wat het betekent om zo te leven. Dat gaat me wel aan het hart.”
Samen door de winter
Het verschil in omstandigheden wordt ook zichtbaar in kleine dingen. “Voor haar is alles hier duur,” zegt Marinke. “Ze heeft weinig geld en moet daarvan leven. Dat doet ze knap.” Samen gingen ze naar de kledingbank om een warme winterjas te vinden.
Meer dan één moment
Voor Misbah betekent Buddy to Buddy veel. Ze vindt het fijn dat Marinke haar heeft geïntroduceerd bij haar familie en vrienden. Het heeft haar geholpen om via haar ook weer nieuwe mensen te ontmoeten. “Voor mensen die alleen zijn in het Azc is het zo belangrijk om iemand te hebben. Iemand om samen iets te doen, om je gedachten te verzetten. Hier heb ik geleerd om onafhankelijk te zijn. Om dapper genoeg te zijn het alleen te doen.” Ze is net 22 geworden.
Marinke vult aan: “Buddy zijn is niet één keer iets leuks doen. Het is die constante factor van elke week contact. Zeker voor jonge mensen die alleen zijn is dat waardevol.” Voor de toekomst hebben ze mooie plannen. ‘’We zijn van plan om nog eens samen naar zee of naar een andere stad te gaan’’. Ondertussen solliciteert Misbah volop naar werk.
Wat Marinke anderen wil meegeven? “Verdiep je eens in mensen die anders zijn. Heet mensen welkom zonder oordeel. Alle lof voor Buddy to Buddy.”
