Ze zitten naast elkaar, twee vrolijke mannen, Daan (27) en Sulaiman (34) uit Jemen. Vorig
jaar deden ze beiden mee aan de Buddy Sportronde in samenwerking met Breda Actief.
Waarbij de buddy’s elke week in groepsverband verschillende sporten beoefenden, onder
begeleiding van een sportcoach.
We zijn inmiddels ruim een half jaar verder, de matchingsronde zit er al een tijdje op, maar
de mannen zien elkaar nog regelmatig. Vandaag komen ze samen voor de iftar, het moment
dat het vasten wordt gebroken tijdens de Ramadan.
Daan heeft vandaag een dag mee gevast met Sulaiman. ‘Ik heb om 6 uur vanochtend wat
gegeten en de rest van de dag niks, ik voel me aardig, wel een beetje moe. Ik had verwacht
dat het moeilijker zou zijn,’ zegt Daan. Sulaiman vult aan, ‘alleen de eerste dag is moeilijk en
daarna wordt het je ritme.’ Vandaag heeft de vrouw van Sulaiman gekookt en zijn Daan en
zijn vriendin uitgenodigd om te komen eten. ‘Dat is een ding wat ik echt heel mooi vind aan
de cultuur van Sulaiman, de eindeloze gastvrijheid. Ik vind mezelf als Nederlander best
gastvrij, maar de Jemenitische gastvrijheid is weer een heel ander level.’ Ze eten regelmatig
samen, en er is niks leuker dan nieuwe smaken en gerechten proeven. Ze schotelen elkaar
van alles voor. Van een uitgebreid Jemenitische maaltijd met veel verschillende kleine
gerechtjes op tafel, tot oer hollandse warme chocomelk of erwtensoep. ‘Snert toch’, zegt
Sulaiman met een vragend gezicht. ‘Ja, snert! Elke ontmoeting die we hebben komen er wel
weer nieuwe Nederlandse woorden voor hem aan bod. En als we elkaar de keer erop weer
zien, hoor ik hem die woorden gebruiken. Als een spons neemt hij alle nieuwe Nederlandse
woorden op. Daar heb ik veel respect voor.’
‘Toen we in het begin met elkaar in contact kwamen tijdens het sporten, praatte we eigenlijk
heel weinig. Door het sporten leer je elkaar op een andere manier kennen. Sulaiman is erg
grappig en altijd in voor een dolletje.’ ‘Ik vind het fijn om andere mensen aan het lachen te
maken’, zegt Sulaiman met een lach op zijn gezicht. ‘Weet je nog, kijkt hij Daan aan, gekke
bekken trekken tijdens het boksen.’ De mannen beginnen te lachen.
‘Het is heel leuk dat je met een groep aan het sporten bent’, vervolgt Daan, ‘Je hebt geen
taal nodig om samen te kunnen sporten. Voordat we een uitgebreid gesprek hadden, wisten
wij al dat we elkaar graag mochten, alleen al door de gekkigheid en het non verbale contact
herkenden we veel in elkaar. En door het spelelement in sommige sporten merk je wel wat
voor karakter iemand heeft.’ ‘Ja,’ zegt Sulaiman lachend, ‘ik wil altijd winnen.’
Toen ze elkaar beter leerde kennen en dus ook meer gingen praten, kwam de humor ook in
taal naar voren. Ze komen een heel eind, ondanks dat Sulaiman nog niet lang in Nederland
is, en daardoor minder woorden tot zijn beschikking heeft. Geduld, goed luisteren en soms
samen naar woorden zoeken, dat levert mooie gesprekken op. En soms ook hele rare
gesprekken.
Ze beginnen te lachen. ‘De eerste keer dat we afspraken buiten de sportmomenten om,
gingen we wandelen in het bos. Ik vertelde dat de boswachter mij een keer een boete wilde
geven omdat ik bramen plukte. Waarop Sulaiman vertelde dat je in Jemen gewoon bloemen
van de bomen kan plukken en opeten. Wat ik een beetje raar vond. Later kwamen we er
achter dat hij het woord fruit met het woord bloemen verwarde. En daar lachen we dan om.’
‘We leren veel van elkaar, Daan vertelt mij over de geschiedenis van Breda en de
Nederlandse cultuur.’ ‘En Sulaiman vertelt over zijn cultuur, legt mij uit wat Ramadan is en
vertelt over de familiecultuur van zijn land, waar iedereen voor elkaar zorgt.’ ‘Wat ik fijn vind
aan mijn vriendschap met Daan is dat het vanzelf gaat, als we afspreken vergeten we de tijd
en dat is heel mooi.’
